Ο...έρωτας των εκπροσώπων των Θεσμών με τον Ανδρέα Γεωργίου, δεν προκαλεί έκπληξη. Δεν προέκυψε τυχαία ή αιφνιδίως. Και φυσικά δεν έχει να κάνει με την εξοργιστική άποψη ότι, ο επί 21 (!!!) χρόνια υπάλληλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου επανέφερε την αξιοπιστία στα στατιστικά στοιχεία της ελληνικής οικονομίας.

Ο Ανδρέας Γεωργίου ήταν, επί εποχής του τελευταίου των Παπανδρέου, ο… συμβολαιογράφος του εγκλήματος. Ο άνθρωπος που επικύρωσε τα στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία η Ελλάδα υποχρεώθηκε στον αφόρητο ζυγό των Μνημονίων.

Φυσικά και δεν φούσκωσε εκείνος το έλλειμμα. Προσυπέγραψε το… φούσκωμά του από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Γιατί, χωρίς αυτό το “φούσκωμα”, η Ελλάδα δεν θα είχε υποχρεωθεί σε απαγόρευση δανεισμού από τις διεθνείς αγορές, ώστε η προσφυγή στο Μνημόνιο να αποτελεί μονόδρομο.

Χρέος, και μάλιστα ογκώδες, είχαμε πάντα. Όπως όλες οι χώρες. Κρίση δανεισμού δεν είχαμε. Και την αποκτήσαμε μετά τις εκλογές του 2009. Μετά τις εκλογές του “λεφτά υπάρχουν”. Με τον τελευταίο των Παπανδρέου να ομιλεί περί “διεφθαρμένης χώρας”, και τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να κάνει εκτιμήσεις περί “Τιτανικού” που έχει… ραντεβού με το παγόβουνο της οικονομικής χρεοκοπίας.

Ο Ανδρέας Γεωργίου ήρθε εκ των υστέρων. Να λειτουργήσει ως “cleaner”. Εκείνος δηλαδή που φτάνει στο σημείο του εγκλήματος και… καθαρίζει τα στοιχεία. Αυτή είναι η “απαγορευμένη” παράμετρος του σκανδάλου Γεωργίου, για την οποία δεν μιλούν οι εντός συνόρων υποστηρικτές του. Είτε πρόκειται για σταγονίδια του ακραίου και κυνικού νεοφιλελευθερισμού, είτε για πολιτικά “ορφανά” του διαχρονικού συστήματος ΠΑΣΟΚ, είτε για δημοσιογραφικά “περίστροφα” πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις ορέξεις και απαιτήσεις των δανειστών.

Αυτή θα έπρεπε να είναι και η νομική βάση της δικαστικής δίωξης Γεωργίου. Και όχι όσα… χαριτωμένα αναγράφονται στην υπόθεση, διευκολύνοντας την παραγραφή της. Αποτρέποντας τη διερεύνηση της ουσίας.

Το “σκάνδαλο Γεωργίου” άλλωστε, είναι πρωτίστως “σκάνδαλο δανειστών’. Τις δικές τους ευθύνες επιχειρούν να καθαρίσουν, για το γεγονός ότι επέτρεψαν να συμβούν στην Ελλάδα, όσα συνέβησαν μετά το 2010. Αλλά και νωρίτερα, αμέσως μετά την ένταξη στην ΟΝΕ, την οποία οι ίδιοι ενέκριναν, παρόλο που γνώριζαν ότι τα στοιχεία ήταν… μακέτο, όπως η ηθική έκπτωση του “καταλληλότερου” Κώστα Σημίτη. Αλλιώς, “αρχιερέα της διαπλοκής”, όπως τον είχε αποκαλέσει ο Κώστας Καραμανλής.

Γι’ αυτό οι δανειστές απαιτούν την “προστασία” του Γεωργίου. Και ζητούν να τον αποζημιώσει η Ελλάδα για τα δικαστικά έξοδά του. Το επόμενο προαπαιτούμενο, ενόψει της 3ης αξιολόγησης, προφανώς και θα είναι να καλύψουμε ως κράτος τα έξοδα των… διακοπών του. Στην υγεία των κορόιδων. Δηλαδή όλων ημών…


Μαρίκα Λυσιάνθη

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
+1 επιπλέον
 
Top