Την βόλτα μου που πάντα κάνω μες την πόλη την τελευταία νύχτα της χρονιάς

κρατάω πεισματικά ολοζώντανη μέσα μου όλο το χρόνο …

Κι ανάμεσα στα φώτα τα πολύχρωμα των στολισμένων δρόμων

ή το χαμηλωμένο φως κάποιων πιο σκοτεινών …

Ανάμεσα στα στολισμένα σπίτια και στα πιο λίγο ή καθόλου …

Ανάμεσα στα ολοφώτιστα κλαδιά των δέντρων και των μπαλκονιών

που παρελαύνουν σαν σε διαγωνισμό και σαν παιδί χαζεύω …

Και στις εικόνες των ανθρώπων που εναλλάσσονται

από χαρούμενες σε πιο λυπητερές …

Κι έπειτα στην επιστροφή στο σπίτι …

Ανάμεσα στο στολισμένο μου τραπέζι και την χαρά όλων τριγύρω …

Στην σκέψη μου που τριγυρνά σ’ όσους δεν έχουν

ούτε χαρά για να στολίσει το τραπέζι τους, ούτε κι ελπίδα …

Εκεί ανάμεσα στην τελευταία την σελίδα του ημερολόγιου που τραβάω …

Μα και στο τρία, δύο, ένα για τον καινούργιο χρόνο …

Πάντα θέλω να ξεγλιστρά ένα χαμόγελο …

Έτσι θέλω να ονειρεύομαι τον νέο χρόνο …

Ένα μικρό παιδί με ένα πλατύ χαμόγελο, με τα αχόρταγα, αστραφτερά του μάτια

να με παίρνει στην ανοιχτή του αγκαλιά και ύστερα από το χέρι για το ταξίδι μας …

Και δίπλα του να περιπλανηθώ, να μάθω …

Κι αυτό να περιπλανηθεί μαζί μου, με την ανεμελιά,

την περιέργεια, τον αυθορμητισμό του, την ζωντάνια του,

την όρεξή του για ζωή και την ελπίδα της ματιάς του …

Μαζί θα τα περάσουμε ΄όλα στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο

μα και στο μονοπάτι που θα τύχει …

Τις χίλιες δυό στιγμές που θ’ απλωθούν μπροστά μου για να ζήσω …

Τα νέα μάτια που μέλλει ν’ αντικρίσω, τα τόσα λόγια που θ’ αντιγυρίσω …

τα μέρη που μου γράφει να διαβώ, τις σκέψεις που θα κάνω …

Τις αγκαλιές και τη συγχώρεση που ίσως δεν θα δώσω …

τα λάθη που θα κάνω …

Και πάντα θα υπάρχουν κάπου εκεί κοντά μου

και οι νεραϊδογεννημένες μου ευχές …

Για καλοσύνη του καιρού …

Λιγότερες αργόσυρτες φιγούρες στα πλαϊνά των δρόμων …

Λιγότερη ομίχλη ψεύτικης αλήθειας

Λιγότερα παράδοξα κι όχι τόσες πολλές κάλπικες υποσχέσεις …

Πιότερη αλαφράδα στην ψυχή και αλαφροπετάγματα του νου φευγάτα …

Με όλα αυτά … ίσως …

Ίσως και να θαρρείς οτι στρογγυλοκάθομαι στο ροζ μου συννεφάκι …

Μα είναι που τό’ χω στ’ αλήθεια δύσκολο πολύ,

ν’ απαρνηθώ εκείνο το μικρό παιδάκι, μέσα μου …

Που ξεφυτρώνει μαγικά την τελευταία νύχτα της χρονιάς

κι αλλοπαρμένο, ξεκινάει τρεχαλητά για τον καινούργιο χρόνο

Χαρά Θεού στ’ αλήθεια το χαμόγελό του …

κι η απροσποίητη αλήθεια του …


Χρόνια Πολλά

Καλή Χρονιά

Αλήθεια, ελπίδα κι όμορφα όνειρα να μας συντροφεύουν αυτή την ολοκαίνουργια χρονιά !

Λυγερή Ζωχιού
Κοινωνιολόγος

+1 επιπλέον

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
 
Top