Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου

Η κατάρρευση των δημόσιων εσόδων, από αδυναμία ή απροθυμία της κοινωνίας να συμμορφωθεί με την φορολογική πολιτική που έχει επιβληθεί από την παρούσα κυβέρνηση, αποτελεί τον νούμερο ένα κίνδυνο για την επιβίωσή της. Είναι αδύνατον να βγει ο λογαριασμός και οι στόχοι που έχουν τεθεί όταν επιβάλλονται σε μία εξαντλημένη φοροδοτικά και ψυχολογικά κοινωνία.

Η κυβέρνηση επιτίθεται με σφοδρότητα στα εισοδήματα και τις περιουσίες τόσο λόγω ανικανότητας να χαράξει και να υιοθετήσει μία αναπτυξιακή πολιτική – οπότε επιλέγει τον... εύκολο δρόμο της επιβολής χαρατσιών, είτε λόγω ιδεοληψίας και ταξικού μίσους κατά των δήθεν προνομιούχων. Και αυτό δεν είναι μόνο οικονομικό. Το βλέπει κανείς για παράδειγμα και στην παιδεία, όπου γίνεται προσπάθεια να καθυποταχτεί και να συντριβεί η αριστεία. Ο συνδυασμός ανικανότητας και ιδεοληψίας είναι καταστροφικός.

Βεβαίως, η κυβέρνηση στηρίζεται μέχρι τώρα στην οργή και την κόπωση της κοινωνίας από τις συνέπειες της κρίσης, αλλά και τα σημαντικά λάθη στα οποία υπέπεσαν οι μέχρι σήμερα κυβερνώντες. Έπαιξαν με το θυμικό, χρησιμοποίησαν στο έπακρο την επικοινωνιακή σπέκουλα και την υπαρκτή διαφθορά που είχε επιφέρει η πολυετής διακυβέρνηση από το ίδιο σχεδόν πολιτικό προσωπικό και στήριξαν την ανέλιξη και την παραμονή τους στην εξουσία σε ψεύτικες υποσχέσεις και προσδοκίες.

Και εκεί είναι που έπεσαν στην παγίδα που οι ίδιοι έστησαν στους προηγούμενους. Έγιναν πολύ γρήγορα και οι ίδιοι συστημικοί. Ακούς πλέον τους υπουργούς να εξηγούν γιατί... "δεν πρέπει αυτή τη στιγμή να γίνουν εκλογές, για το καλό της χώρας". Σας θυμίζει τίποτα αυτό; Ακούς για "θυσίες που πρέπει να γίνουν για να παραμείνουμε στο ευρώ"! Δεν κάνει περίεργο deja vu αυτό; Και μέσα στη μετάλλαξή τους και στην προσπάθεια να διατηρηθούν πάση θυσία στην... καρέκλα, έχασαν την μπάλα. Επαναλαμβάνω. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουν μπροστά τους, δεν είναι τελικά ούτε τα εργασιακά, ούτε το ασφαλιστικό, ούτε τίποτε άλλο. Είναι αρκετά χοντρόπετσοι πολιτικά για να ενοχληθούν από τη σύγκρουση με το κομματικό τους DNA. Άλλωστε ως πολιτικό υβρίδιο δεν έχουν σταθερή φιλοσοφία. Μεταλλάσσονται, μεταμορφώνονται.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα είναι η κατάρρευση των δημόσιων εσόδων. Δεν θα υπάρχει χρήμα για να κερδίσουν άλλο πολιτικό χρόνο. Εκεί θα την πατήσουν. Γιατί δεν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν και κάποια όρια που όσο και αν θέλουν να βγάλουν από την μύγα ξύγκι δεν μπορούν να ξεπεραστούν. Επίσης και αυτοί, όπως και αρκετοί προκάτοχοί τους, αλλά και αρκετοί από τους εταίρους, δεν αντιλαμβάνονται, δεν καταλαβαίνουν, ότι υπάρχουν ιδιαιτερότητες που οφείλουν να λαμβάνονται υπόψη όταν χαράσσεις μία φορολογική πολιτική. Δεν είναι όλα θεωρίες επί χάρτου...

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιό του ο χρήστης του forum του Capital.gr "METROPOL", έγραψε με τη γλώσσα της αγοράς ορισμένες σημαντικές αλήθειες για τις ιδιαιτερότητες και τον πυρήνα της λανθασμένης φιλοσοφίας που διέπει τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί μέχρι σήμερα. Το παραθέτω στη συνέχεια:

"Όταν κάνεις πολιτική, χωρίς να εξετάζεις τις ιδιαιτερότητες του λαού που πας να την εφαρμόσεις, είσαι εκ προοιμίου ένα βήμα πριν την αποτυχία. Μεγάλο πράγμα να ξέρεις τι μπορείς να κάνεις και πού μπορείς να το εφαρμόσεις.

Το να ζητάς ησυχία, σε ένα νοσοκομείο που εξυπηρετεί κυρίως τους αθίγγανους δεν είναι ρεαλιστικό.
Το ίδιο είναι να ζητάς από Άραβες (γενικά) να μην κάνουν παζάρι όταν ψωνίζουν κάτι - και πάλι δεν είναι εφικτό.

Έτσι και στη χώρα μας. Είμαστε λαός με κάποιες ιδιαιτερότητες. Ευρωπαίοι μεν με το ένα πόδι, ανατολίτες σε πολλά με το άλλο πόδι. Εξάλλου και γεωγραφικά αυτό συμβαίνει, στο σταυροδρόμι ανατολής και δύσης κατοικούμε.
Ο Έλληνας, μπορεί να μην παζαρεύει όπως ο Λιβανέζος ή ο Αιγύπτιος, αλλά και αυτός απαιτεί εκπτώσεις -καλύτερες τιμές.

Βεβαίως τα τελευταία χρόνια, έχει φτιάξει λίγο η κατάσταση και η νέα γενιά είναι πιο σύγχρονη και πιο ευγενική, αλλά το σύνηθες είναι ότι παζαρεύουμε και μάλιστα παζαρεύουμε άκομψα.
-έμενα τι τιμή θα μου κάνεις;
(γιατί εσύ ποιος είσαι δηλαδή -και πρέπει να τύχεις ειδικής τιμής;)
(αυτό δεν το λέμε βεβαίως, αλλά αυτό σκέφτεται αμέσως ο έμπορος όταν τον πιέζει ο άλλος επιτακτικά με τέτοιο τρόπο).

Έλεγα λοιπόν ότι ζητάμε σαν λαός καλύτερες τιμές, πάντοτε και σχεδόν παντού όπου μας παίρνει. Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις (κυρίως στις μεγάλες και ανώνυμες επιχειρήσεις) που δεν μπορείς να ψωνίσεις κάτι, έστω και λίγο πιο χαμηλά από τις αναγραφόμενες τιμές.

Αφού λοιπόν αυτό ισχύει και είναι τρόπος ζωής μας -που δεν αλλάζει εύκολα και μάλλον δεν θα αλλάξει- δεν μπορεί ο νομοθέτης (και δεν επιτρέπεται) να μην λαμβάνει υπ' όψιν του ότι μεταξύ αγοραστή και πωλητή θα υπάρξει συγκεκριμένη διαδικασία ΠΑΖΑΡΙΟΥ που στο τέλος θα οδηγήσει και στην φοροδιαφυγή, μέσω των μειωμένων αποδείξεων.

Πολιτική λοιπόν είναι η τέχνη του εφικτού.

Με αυτό το σκεπτικό η μονή λύση για να περιορίσεις την συγκεκριμένη φοροδιαφυγή, δεν είναι να υποχρεώσεις το λαό σε λύσεις που θα του περιορίσουν την ελευθερία του (πλαστικό χρήμα ) αλλά οι έξυπνες λύσεις.

Βεβαίως και ποιος είπε ότι οι πολιτικοί είναι έξυπνοι; Καθρέπτης του λάου είναι εξάλλου. Πονηρούς τους λες, αλλά smart με τίποτε!

Το πρόβλημα λοιπόν έγκειται, ότι για ένα πρόβλημα καθαρά νοτιοευρωπαϊκό -μεσοανατολιτικό, πάμε και αναζητάμε λύσεις σε χώρες του βορρά που σκέφτονται και δρούν τελείως διαφορετικά.

Υπάρχει όμως λύση στο πρόβλημα αυτό;

Κατά τη γνώμη μου, ΟΧΙ στο βαθμό που θα πει κάποιος ότι μπορεί να εξαλείφει παντελώς η φοροδιαφυγή στις αποδείξεις.

Ίσως ένα μέτρο που θα βοηθούσε να καλυτερεύσει η κατάσταση θα ήταν, εάν εφάρμοζαν ένα σύστημα στο όποιο αποδείξεις συγκεκριμένων κατηγοριών (ιατροί - τεχνίτες) να αφαιρούνται σε μεγάλο ποσοστό (μεγαλύτερο βεβαίως από τον ΦΠΑ - ώστε και να συμφέρει) στην φορολογική δήλωση χωρίς κανέναν άλλο περιορισμό.

Ομιλούμε δηλαδή για συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ πωλητή και αγοραστή.

Αλλά και πάλι αυτό σήμερα δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί, διότι είναι τόσο υψηλή η φορολογία στα πάντα και σε όλα τα επαγγέλματα, που στο τέλος ο πωλητής δεν σκέφτεται να γλυτώσει μόνον το ΦΠΑ αλλά τελικός του σκοπός είναι ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ως ενεργών ο ίδιος σε καμιά απολύτως εμπορική πράξη.

Όλα BLACK λοιπόν! Μαύρες αγορές - μαύρες πωλήσεις. Και αυτό είναι απολύτως φυσικό, καθήν στιγμή δεν υπάρχει ένα αξιοπρεπές αφορολόγητο για να μπορείς να ζήσεις και την ίδια στιγμή σε υποχρεώνουν να πληρώσεις φόρο (επιτηδεύματος) μόνον και μόνον επειδή έχεις μια επιχείρηση -χωρίς έστω και μια δραχμή κέρδος.

Όπως τα κάνατε λοιπόν κύριοι της εξουσίας -και όπως στρώσατε- έτσι θα κοιμηθείτε τώρα επί μακρόν."

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια και οι απόψεις των σχολιαστών δεν αποτελούν απόψεις
του logia-starata.blogspot.com, και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.

Οι διαφωνίες είναι θεμιτές ή και απαραίτητες Η θέση φέρνει την αντίθεση και με λίγη διάθεση ίσως βρεθεί η σύνθεση. Για το λόγο αυτό θα παρακαλούσαμε τα σχόλιά σας να είναι κόσμια.

Υβριστικά ή προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.

loading...

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
 
Top