«Που το πας; Θέλεις να ρίξεις την κυβέρνηση»; Οι φωνές του Γιάννη Στουρνάρα ακουγόντουσαν μέχρι την Βουλής. Πίσω από τις κλειστές πόρτες ο έξυπνος Έλληνας υπουργός είχε μείνει μόνος για να αντιμετωπίσει τον σκληρό Τόμσεν. Τι πιθανότητες είχε η αλεπού της πλατείας Συντάγματος απέναντι στο γεράκι του ΔΝΤ;

Η ένταση μεταξύ των δύο ανδρών είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Πωλ αποκαμωμένος μαλάκωσε τη σιδερένια λαβή από το σβέρκο του Γιάννη. Αποτραβήχτηκε και με αργά βήματα έφτασε στο παράθυρο. Κοίταξε προς τα κάτω τα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους που φαινόντουσαν τόσο μικρά. Σκεφτότανε τα λόγια του υπουργού. Να ρίξει την κυβέρνηση. Κι έπειτα; Ποιος θα έπαιρνε την θέση του Γιάννη. Στην ιδέα και μόνο του ΣΥΡΙΖΑ τον έπιασε ταραχή.

Απορροφημένος καθώς ήταν στις σκέψεις του δεν είχε προσέξει τον Γιάννη. Ο Έλληνας υπουργός είχε σηκωθεί και πάλι όρθιος, έστρωσε το τσαλακωμένο του πουκάμισο και έφτιαξε την γραβάτα του. Ύστερα έβγαλε από το σακάκι του ένα περίστροφο και το ακούμπησε στην άκρη του τραπεζιού. Ο Πωλ πάγωσε: "Δεν το εννοείς Γιάννη μου. Όχι δεν θα σε αφήσω να το κάνεις. Να, σπάσε ένα βάζο να ακουστεί μέχρι έξω ότι μου έτριξες τα δόντια. Όχι δεν θα σε αφήσω βορά στα νύχια αυτών των ιθαγενών. Και να πάρει ο διάολος, πολλά περίστροφα μαζεύτηκαν στο δωμάτιο. Στο τέλος, κάποιος θα κτυπήσει".

Όλα καλά, αλλά αν έβγαιναν έξω όλοι θα καταλάβαιναν ότι όλα όσα είχαν ακουστεί πίσω από τις κλειστές πόρτες δεν ήταν παρά ένα κακό-παιγμένο θέατρο. Έπρεπε να βρουν έναν τρόπο να ξεφύγουν και από τους δημοσιογράφους. Ο Γιάννης έβγαλε ένα μολύβι και σχεδίασε την διαφυγή. «Εσείς πάρτε τη μυστική σήραγγα που οδηγεί στην ταβέρνα του Μπαμπή πίσω από την Αρεοπαγίτου». «Και εσύ πως θα γλυτώσεις, είμαστε περικυκλωμένοι» τον ρώτησε με αγωνία ο Τόμσεν. «Μην ανησυχείς» τον χτύπησε στην πλάτη χαμογελώντας ο Στουρνάρας, «δεν είναι η πρώτη φορά που φεύγω από εδώ μεταμφιεζόμενος σε pizza boy».

Μαγκώθηκε. Τι ήθελε να πει αυτή τη λέξη. Ήξερε ότι ο Τόμσεν είχε από μικρό παιδί μία φοβία με τα pizza boys. Κι ένα αθεράπευτο μίσος μαζί. Μία τραυματική εμπειρία τον είχε σημαδέψει και δεν μπορούσε καν να την κρύψει. Ο Γιάννης ένοιωσε ξανά τη σιδερένια λαβή του αφέντη στο σβέρκο. Πάλι; Θα το περνούσε αυτό για άλλη μια φορά; Φοβήθηκε ότι θα άρχιζε να του αρέσει. Είχε διαβάσει και για το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Μαλάκωσε, χαλάρωσε κι έσυρε μια φωνή. «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο»! κι έπεσε για άλλη μία φορά εκείνη την ημέρα στα γόνατα...

Οι τίτλοι των εφημερίδων έκαναν λόγο για την σύγκρουση της ελληνικής κυβέρνησης με το ΔΝΤ. Ο γραμματέας του κ. Τόμσεν του διάβαζε τα σχόλια, όση ώρα περίμεναν στην αίθουσα αναμονής των VIP του αεροδρομίου. Ένα δάκρυ έτρεξε από τα μάτια του σκληρού Πωλ, την ώρα που περνούσε την θύρα εξόδου. Άφηνε πίσω του έναν καλό φίλο και ήταν σαν να ακούει ακόμη στα αφτιά του τις εκκλήσεις του. «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο». Ακόμη κι αυτός, το γεράκι του ΔΝΤ, δεν μπορούσε να μην συγκινηθεί από την αυτοθυσία του ανδρός. Η εισήγησή του στην σιδηρά κυρία Λαγκάρντ. Θα ήταν θετική.

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

ΣΗΜ: Όσα ακούγονται και λέγονται στο παραπάνω κείμενο δεν αφορούν πραγματικά πρόσωπα και οι διάλογοι είναι φανταστικοί. Προέρχονται από ένα σενάριο που πρόκειται να στείλει ο γράφων στο Hollywood με τίτλο «Μουσκεμένα μαντίλια στην Αθήνα της χρεοκοπίας». Το σενάριο αποτελεί συρραφή από κείμενα φίλων στο Facebook.

capital.gr

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
 
Top